Ik ben het meisje dat altijd hoogsensitief geweest is.
Niemand wist het. Ik ook niet.
Ik ben het meisje dat altijd al hoogsensitief geweest is alleen wist niemand dit. Ik ook niet. Want er was nog geen naam voor. Ik hoorde regelmatig dat ik behulpzaam, verlegen en onzeker was. Maar ook dat ik niet zo snel moest huilen als mijn tranen weer eens hoog zaten door onrecht of frustratie.
Vanaf groep drie kwam hierbij dat ik niet goed zou kunnen leren. Ik bleef achter in vergelijking met andere klasgenootjes en kon niet bij de les blijven. Ik werd hierdoor onzekerder want ik voelde sterk de behoeften alles goed te doen en daarom ging ik in groep 5 naar een andere school. De kleinere klassen deden mij goed en mijn prestaties gingen omhoog.
Niemand wist toen wat ik nu wel weet.
Het lag niet aan het niet kunnen leren, dat kon ik wel! Het probleem zat hem in de vele prikkels die een grote klas met 30 leerlingen met zich mee brengt. Ik was afgeleid daar alles wat ik zag, hoorde en voelde. Dit had effect op mijn leerprestaties. De kleinere klassen en dus minder prikkels maar ook een leerkracht die ieder kind echt zag (omdat daar simpelweg meer tijd voor was) deden mij goed.
Mijn prestaties gingen omhoog. Dat had effect op alles; ik zat weer lekker in mijn vel en kreeg vertrouwen in mijn eigen kunnen. Vriendschappen werden makkelijker gesloten omdat ik niet langer twijfelde en ik durfde weer nieuwe dingen te proberen.
Soms was het verschrikkelijk
In mijn pubertijd dacht ik een prima balans te hebben gevonden, ik zat lekker in mijn vel, had leuke vrienden en ik heb altijd een heel fijne band met mijn ouders en familie gehad. Toen het tijdperk van uitgaan aanbrak had ik veel innerlijke worstelingen. Ik wilde erbij horen, vond het super gezellig om met vrienden op stap te gaan maar tegelijkertijd zorgde het voor veel prikkels. Het was soms echt vreselijk om rond te lopen in een discotheek vol mensen met heel veel verschillende geurtjes, nog meer verschillende licht- en geluidseffecten en regelmatig een vervelende sfeer tussen mensen.
Ik begreep vaak niet waar het vandaan kwam dat vrienden om mij heen het geweldig vonden en als het even kon alle avonden gingen stappen terwijl ik met hoofdpijn, piepende oren en ontzettend moe in de auto zat te verlangen naar mijn bed. Even helemaal niks!
Alles is anders; ik mag er zijn
Ik ben altijd al het hoogsensitieve meisje geweest maar de naam was er nog niet. Toen voelde ik me vaak anders en begreep ik mezelf niet. Ik wilde regelmatig even onzichtbaar zijn. Maar nu is alles anders. Ik mag er zijn. Ik wil er zijn en vooral voel ik heel sterk dat ik er voor anderen wil zijn.
Ik mag daar iets mee doen.
Het is mijn missie om vrouwen diezelfde spiegel voor te houden en deze vrouwen kennis te laten maken met wie ze echt zijn en met ze te ontdekken wat het innerlijk sensitiefje in deze vrouwen nodig heeft. Zodat indirect ook het hoogsensitief kind dat deze vrouw op te voeden heeft meer in balans komt en een toekomst tegemoet gaat waarin het zich begrepen voelt.
Hoe mooi zou het zijn als alle hoogsensitieve kinderen van deze wereld mogen zijn wie ze zijn en aangeboden krijgen wat ze nodig hebben?
[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]